“Maar die kan zwànger worden.!” riep een ondernemer laatst uit, toen ik hem voorstelde een zakelijk partnerschap met een vrouwelijke ondernemer aan te gaan. Ik heb nog van alles geprobeerd om hem tot betere gedachten te brengen. Het mocht niet baten…
“Dat lukt me nóóit!” riep een ervaren vrouwelijke bedrijfseconoom laatst uit, toen ik haar voorstelde om te solliciteren op een sleutelpositie in een bedrijf. Ik heb nog van alles gedaan om haar tot betere gedachten te brengen. Het mocht niet baten…
Is de overeenkomst tussen deze gebeurtenissen toeval? Ik denk het niet. Veel mannen denken nog steeds dat een vrouw in zaken een risicofactor is. Maar omgekeerd, denken veel vrouwen dat ze perfect in hun werk moeten zijn, en beginnen daarom maar niet aan een uitdagende baan. Het is daarom goed dat er emancipatieactiviteiten zijn. Dat is echter niet genoeg.
Laat mannen eens wat minder naar resultaten kijken, en wat meer naar hun eigen functioneren en communiceren. Dan zou het wel eens kunnen dat hun oordeel over vrouwen in zaken wat gematigder wordt.
Laat vrouwen eens wat meer vertrouwen op wat ze wèl weten en kunnen, en wat minder focussen op wat ze nog niét hebben. Dan zou het wel eens kunnen dat ze wat gemakkelijker het avontuur van een sleutelpositie aangaan.
Daarvoor is nodig om te reflecteren: bij jezelf stil te staan. Dat is niet iets wat je zomaar kan; dat moet je leren en dat doe je samen. Als je dat lukt, draag je bij aan een gelijkwaardigere deelname van mannen en vrouwen op de arbeidsmarkt. Daarmee schep je ruimte voor een betere ontplooiing van jezelf en van anderen. Dan zou het wel eens kunnen dat dit een hoop levensgeluk oplevert!